Tim van Rijthoven beleefde in 2022 sprookjesachtige tennisweken in Rosmalen en op Wimbledon. Maar drie jaar na die prachtige zomer stopte hij. Het lichaam wilde niet meer. “Ik zal het mijn dochter zeker afraden om tennisprof te worden.”
Stoppen op je 28ste. Dat is voor een topsporter veel te jong. Maar Van Rijthoven heeft nu andere passies, zoals zijn in april geboren dochter Luna. “Het is fantastisch om haar te zien opgroeien. Deze eerste maanden neemt niemand mij meer af.”
Hij doet tegenwoordig aan wielrennen, loopt marathons en heeft zelfs een ultratrail gedaan. Dat laatste is een langeafstandsloop op onverharde paden. “Een mooie uitlaatklep”, omschrijft hij zijn nieuwe hobby’s. “Die topsporter in mij is nog niet weg.”
En dat is ook niet gek, want het is nog niet lang geleden dat Van Rijthoven als een soort Indiana Jones de internationale tennistop aanviel.
Eendagsvlieg
Mensen zijn geneigd hem een ‘eendagsvlieg’ te noemen. Zijn piek was immers kort en krachtig. “Zo wil je als topsporter nooit gezien worden. Ik voel mij ook niet zo, omdat ik weet dat ik niet alles heb kunnen laten zien”, vertelt Van Rijthoven.
“Ik ben ervan overtuigd dat ik zonder het blessureleed een solide speler voor de top vijftig had kunnen zijn. Ik heb nu niet eens de top honderd gehaald, omdat er in 2022 geen punten waren te verdienen voor Wimbledon vanwege het coronavirus.”
Van Rijthoven bleef op de 101ste plaats steken. De top honderd halen, een heilige graal in het tennis, het scheelde één plaats voor hem. “Dat frustreerde nadien soms nog, maar dat gevoel is inmiddels gesleten.”
Hij bewaart warmere gevoelens aan de zomer van 2022. “Ik had het gevoel dat ik op een goede dag van iedereen kon winnen.”
Dat bleek in die wonderweek in Rosmalen, waar hij topspelers als Taylor Fritz en Félix Auger-Aliassime versloeg. In de finale moest ook Daniil Medvedev, die de week erna zelfs de nummer één van de wereld werd, eraan geloven. De uitslag van die eindstrijd is indrukwekkend: 6-4, 6-1 voor Van Rijthoven.
Migraine
“Ik kon telkens even uit de tennisbubbel stappen, omdat ik thuis sliep in plaats van in een hotel. Ik woonde maar op 45 minuten rijden van Rosmalen”, blikt hij terug.
“Ik kon thuis eten, keek een serie en sliep in mijn eigen bed. En de ochtend erna reed ik weer rustig richting het tennispark. Dat heeft mij enorm geholpen om mijn zenuwen in bedwang te houden.”
Na die sensationele titel komt er een mediacircus op hem af. Van Rijthoven zegt alle heisa “te omarmen”, maar het zorgt wel voor spanningen. “Ik kreeg migraine, er gebeurde zoveel. Talkshows, interviews, noem het maar op. Ik nam toen een mediamanager in de arm.”
Na het tennissprookje van Rosmalen gaf de organisatie van Wimbledon hem een wildcard, mede dankzij Richard Krajicek.
Hulp Krajicek
De kampioen van 1996 deed met succes via een e-mail een goed woordje voor Van Rijthoven. “Richard is altijd mijn mentor geweest, hij hielp me een beetje langs zijlijn. Ik heb op mentaal gebied veel van hem geleerd.”
Op Wimbledon trekt Van Rijthoven zijn Rosmalen-vorm door. Djokovic blijkt uiteindelijk in de vierde ronde te sterk, al verliest Van Rijthoven eervol. “Ik geloofde echt dat ik van hem kon winnen”, zegt hij vol overtuiging. “Maar mijn services die in de partijen ervoor een ace waren, kwamen nu hard en diep terug. We hebben het wel over Djokovic.”
“Ik heb in die partij van elke minuut genoten. Djokovic vertelde me bij het net nog dat ik een mooie toekomst voor me had, dat is wel even iets anders gelopen…”
De inspanningen eisen hun tol bij Van Rijthoven. Al voor die zomer van 2022 heeft hij een enorm medisch dossier opgebouwd: blessures aan de elleboog, pols, oksel en rug.
Met name een ‘golferselleboog’ van zijn rechterarm is een kwelgeest. Van Rijthoven laat zich in april 2023 opereren. De slagingskans is volgens de arts 85 procent, maar Van Rijthoven voelt bij zijn rentree in juni 2024 opnieuw pijn.
“Ik had gewoon niet meer dezelfde explosiviteit met mijn service als voorheen. En mijn spel is grotendeels op mijn service gebaseerd.”
Dan volgt in het voorjaar van 2025 het onvermijdelijke. “Mijn lichaam was niet meer bestand tegen toptennis. Ik haalde mijn topniveau niet, stoppen was de enige optie.”
Hij heeft inmiddels vrede met die keuze. “De elleboogblessure ontstond mogelijk door mijn manier van spelen, maar anders had ik nooit zover kunnen komen”, zegt hij.
“Wel had ik gewoon eerder naar mijn lichaam moeten luisteren. De norm bij de tennisbond was: veel trainen en niet zeiken. Dat heeft mij de kop gekost wat betreft mijn elleboog. Pas sinds een paar jaar wordt daar genuanceerder naar gekeken, omdat elk persoon anders is.”
Hij moest – zeker achteraf gezien – niet alleen fysieke offers brengen om de top te halen. “Ik zat als 10-jarige al bij een gastgezin in Frankrijk. Dat is heel jong”, beseft Van Rijthoven. “Ik zou mijn dochter op die leeftijd nooit naar het buitenland laten gaan. Waar hebben we het over?”
Navraag leert dat belangrijke jeugdtoernooien in Nederland nog steeds van gastgezinnen gebruik maken.
“Je kunt het ouders overigens niet kwalijk nemen. Je luisterde gewoon naar de adviezen van een coach, zeker in die tijd. Tegenwoordig wordt daar wel meer over nagedacht”, stelt Van Rijthoven.
Van Rijthoven staat sowieso niet te juichen als zijn dochter later ook tennisambities blijkt te hebben. “Ik geef haar alle ruimte, maar ik zal het haar zeker niet aanraden. De reis om tennisprof te worden is heel pittig. Een teamsport, vrienden maken, dat zou ik haar eerder aanbevelen.”
